nandoonline

Een Nederlandse lucht in het donker

Twee nachten sterren kijken. In het donker, in alle rust. Geluiden van de menselijke beschaving lijken dan plotseling veel verder verwijderd. In de verte klinken geluiden van auto’s, maar ontastbaar en gedimd door de afstand. De geluiden van de nacht zijn dichterbij. Geritsel van muizen, ratten of ander klein leven. Het geluid van kikkers die spelen in het donkere water. Ze verstoren zo nu en dan enkele eenden die even kort kwetterend hun ongenoegen laten horen. Het blaffen van een reebok, verscholen in het struikgewas en duister. De geluiden klinken luider dan overdag, geheimzinniger, alsof de natuur ‘s-nachts opnieuw het land regeert. Dan vliegen er vleermuizen over en ik beeld me in het schrille gepiep van hun sonar te horen. Een uil die even boven een van de camera’s blijft hangen maakt geen geluid. Geruisloos verdwijnt het imposante silhouet weer tussen de bomen.

De camera staat opgesteld. Nu is het wachten in de hoop dat er een vallende ster door het beeld komt. Helaas zijn er erg veel wolken waardoor de kans erg klein wordt. (Fujifilm X100t - ISO6400 - f/2 - t=5sec)

De camera staat opgesteld. Nu is het wachten in de hoop dat er een vallende ster door het beeld komt. Helaas zijn er erg veel wolken waardoor de kans erg klein wordt. (Fujifilm X100t – ISO6400 – f/2 – t=5sec)

Ondertussen hou ik de hemel in het oog terwijl mijn camera’s er lustig op los klikken. De ene foto na de andere, in een poging een van de weinige vallende sterren te vangen. Het maximum van de δ-Cassiopeiïden en Aquariden belooft samen tot ongeveer 20 meteorieten per uur. Maar de omstandigheden zijn niet gunstig. De beroemde Nederlandse wolkenluchten, die we overdag bejubelen, onttrekken het zicht aan de hemel. Ze zijn niet langer wit, maar rood-oranje gekleurd door het licht dat in de nabije omstreken verspilt wordt. Ondanks het ontbreken van de Maan is het daardoor alles behalve echt donker. Al die omstandigheden laten de hoop bijna varen dat het gaat lukken om een van die 20 vallende sterren te fotograferen. Bijna.

De doorgang van ISS, niet te verwarren met vallende sterren of vliegtuigen. Vijftien foto's van 10 seconden waren nodig om dit stuk sterrenhemel te overbruggen. De snelheid is zo groot dat de tijd tussen de foto's in (minder dan een seconde) een onderbreking in het spoor veroorzaakt. Voor de sterrensporen zijn ongeveer 60 foto's gebruikt. (EOS 5D mark III + EF 15mm f/2,8 fisheye - ISO6400 - f/2,8 - serie van 10sec opnames)

De doorgang van ISS, niet te verwarren met vallende sterren of vliegtuigen. Vijftien foto’s van 10 seconden waren nodig om dit stuk sterrenhemel te overbruggen. De snelheid is zo groot dat de tijd tussen de foto’s in (minder dan een seconde) een onderbreking in het spoor veroorzaakt. Voor de sterrensporen zijn ongeveer 60 foto’s gebruikt. (EOS 5D mark III + EF 15mm f/2,8 fisheye – ISO6400 – f/2,8 – serie van 10sec opnames)

Waar de nachtelijke hemel ruim van voorzien is zijn de vliegtuigen, rood knipperende lichten die in ogenschijnlijk grillige banen over komen, samen met andere kleine lichtpuntjes die gestaag over het spant trekken. Dat zijn de satellieten die in hun lage banen rond de Aarde cirkelen. Soms licht er eentje fel op, wanneer het licht van de onzichtbare zon in de zonnepanelen reflecteert. Dit zijn geen vallende sterren, hoewel het makkelijk is om je te daarin te vergissen. Deze gaan te langzaam en voorspelbaar. Rond half twaalf komt het International Space Station over gevlogen. Dan, een uur later, zie ik vanuit een ooghoek de flits van een vallende ster. Eindelijk. In een fractie van een seconde is er dat lichtspoor, sneller dan elk ander object dat in de lucht te zien is.

Een meteoriet die afkomstig is uit het sterrenbeeld Waterman. Dit is dus een Aquaride meteoor. (EOS 5D mark III + EF 15mm fisheye - ISO6400 - f/2,8 - t=10sec)

Een meteoriet die afkomstig is uit het sterrenbeeld Waterman. Dit is dus een Aquaride meteoor. Helemaal rechts is de W van het sterrenbeeld Cassiopeia te zien, de plek waar de Cassiopeiïden vandaan komen. (EOS 5D mark III + EF 15mm fisheye – ISO6400 – f/2,8 – t=10sec)

Ik traceer het spoor terug en concludeer dat deze uit het sterrenbeeld Waterman (Aquarius) moet komen; een Aquaride meteoriet dus. Vervolgens is het duimen, want het blijft afwachten of deze ene meteoriet op de foto staat. Is de camera op het juiste deel van de hemel gericht? Viel de meteoriet niet tussen twee opnamen in? Was de meteoriet helder genoeg om vastgelegd te zijn? Was het spoor lang genoeg..? Ik moet afwachten.

Een Cassiopeiïde meteoor, afkomstig 'uit' het sterrenbeeld Cassiopeia (buiten beeld). Rechtsboven is nog het Andromeda sterrenstelsel te zien als een wazig vlekje. (EOS 1Dx + EF24-70mm @ 24mm - ISO6400 - t=10sec)

Een Cassiopeiïde meteoor, afkomstig ‘uit’ het sterrenbeeld Cassiopeia (buiten beeld). Rechtsboven is nog het Andromeda sterrenstelsel te zien als een wazig vlekje. (EOS 1Dx + EF24-70mm @ 24mm – ISO6400 – t=10sec)

Erg helder is de sterrenhemel tijdens deze twee avonden niet geweest. De wolken waren talrijk, gekleurd door de overmatige verlichting van wat we de beschaving noemen. De meeste vallende sterren zijn dus verborgen gebleven, onzichtbaar. Die twee avonden hebben toch bijna 2500 foto’s opgeleverd, gemaakt met drie verschillende camera’s. En dat om die paar vallende sterren te vangen.

Wat moet je met zoveel foto’s die geen enkele vallende ster in beeld hebben? Dan maar een timelapse, wat niet eens een slecht doel is. Dan geven die overvliegende Nederlandse wolkenluchten juist een leuk resultaat die het alle uren in het donker, turend naar de sterrenhemel (of wolken), de moeite waard heeft gemaakt.

 


Gebruikte apparatuur

Timelapse gemaakt met Adobe Lightroom CC2015 en Adobe After Effects CC 2015

 

2 Thoughts on “Een Nederlandse lucht in het donker

  1. De timelapse is zeer geslaagd Nando.

Een (korte) reactie over wat je ervan vindt wordt op prijs gesteld :)

Post Navigation

%d bloggers like this: