nandoonline

Het laatste beetje heide

De maand augustus is het moment dat de struikheide in bloei staat. Het levert de foto’s van prachtige paarse landschappen op, vaak in combinatie met ochtendmist en een opkomende zon. Misschien wel het bekendste paarse landschap is te vinden op de Veluwezoom: de Posbank. Voor mij is de Posbank een hele trip die niet zomaar even gemaakt kan worden. Dichterbij zijn de Strabrechtse Heide, de Leenderheide en de Groote Peel te vinden, die allen misschien minder indrukwekkend zijn dan de paarse heuvels van de Posbank, maar zeker niet minder mooi. Het is kleiner, intiemer. Geïsoleerde veldjes paarse heide die als kleine juweeltjes verscholen liggen in de natuurgebieden.

Dit jaar is de bloei van de heide een beetje langs mij heen gegaan. Door een late zomervakantie waren we op vakantie in Zuid-Frankrijk, het gebied dat bekend staat om de lavendelvelden. Helaas vielen we daardoor ook een beetje tussen wal en schip: we waren te laat in het seizoen voor de paarse lavendelvelden, en bij terugkomst te laat voor de paarse heidevelden. Nou ja, bijna te laat. De heide stond nog in bloei, maar het was (ver) over het hoogtepunt heen.

Ultragroothoek, ultralaag standpunt, en de onscherpte van een tilted tilt-shift objectief. Een contrast tussen de hoge berk en de lage heidestruik. (17mm brandpunt, tilted - f/11)

Ultragroothoek, ultralaag standpunt, en de onscherpte van een tilted tilt-shift objectief. Een contrast tussen de hoge berk en de lage heidestruik. (17mm brandpunt, tilted – f/11)

Ondanks alles had ik toch besloten om nog wat foto’s van de heide te maken. De welbekende wijde landschappen wilde ik niet fotograferen, die had ik al voldoende voorbij zien komen op Facebook. Ik wilde de heide op een andere manier in beeld brengen. En dàt valt nog niet mee.

Een van de ideeën die ik had was het gebruik van de shift-functie van mijn tiltshift objectief, dat tevens als mijn ultragroothoek objectief fungeert (17mm). Dit objectief biedt de mogelijkheid om met een extreem kleine DOF te werken, ondanks de korte brandpuntsafstand. Omdat de Strabrechtse Heide weinig hoogteverschil heeft, en een groot gedeelte van de heide vrijwel uitgebloeid was, gaf de extreem brede hoek van 17mm brandpuntsafstand niet zoveel aantrekkelijke mogelijkheden.

De overstap naar een langer brandpunt, een van mijn andere ideeën, was snel gemaakt toen ik zonnestralen in de lucht zag verschijnen. het lange brandpunt gaf me de gelegenheid om een enkele heidestruik in het landschap te isoleren en samen met de stralen van de zon in beeld te brengen. De onscherpte door een minimale scherptediepte werd nog eens versterkt door de beweging van de bomen in de wind. Het was een kwestie van even wachten tot die ene heidestruik even niet bewoog.

Een zonneharp en een geïsoleerde heidestruik. Door de wind was het even wachten tot het juiste moment en een beetje geluk dat de zonnestralen mooi uitvallen. (150mm brandpunt - f/2,8 - 1/50sec)

Een zonneharp en een geïsoleerde heidestruik. Door de wind was het even wachten tot het juiste moment en een beetje geluk dat de zonnestralen mooi uitvallen. (150mm brandpunt – f/2,8 – 1/50sec)

De felle zon die net boven de wolken uitkomt. Heerlijk tegenlicht met hetzelfde heidestruikje in beeld. (70mm - f/2,8 - combinatie van 2 belichtingen)

De felle zon die net boven de wolken uitkomt. Heerlijk tegenlicht met hetzelfde heidestruikje in beeld. (70mm – f/2,8 – combinatie van 2 belichtingen)

Vorig jaar had ik het geluk om een heidestruik met de regenboog op de achtergrond te fotograferen. Erg tevreden ben ik nooit over die foto geweest en ik heb altijd de hoop gehad dit nog eens keer te mogen meemaken. De dag dat ik dit jaar op de Strabrechtse Heide stond was er een met veel wolken en een spat regen. En jawel; nèt voor het ondergaan van de zon verscheen (een stukje) regenboog. Niet veel, maar voldoende voor wat ik graag zou willen.  Juist dat kleine stukje kleuren in de onscherpte op de achtergrond, daar ging het me om. De eerste van de twee onderstaande foto’s geeft een mooi beeld van het moment dat de regenboog verscheen. De tweede foto is wat ik graag in beeld wilde brengen.

Een eenzaam heidestruikje op de voorgrond met de regenboog klein en onopvallend op de achtergrond. (17mm - f/2,8)

Een eenzaam heidestruikje op de voorgrond met de regenboog klein en onopvallend op de achtergrond. (17mm – f/2,8)

De foto waar het mij om ging: heide met de regenboog. Door gebruik van het tele objectief duidelijk op opvallend. (140mm - f/8)

De foto waar het mij om ging: heide met de regenboog. Door gebruik van het tele objectief duidelijk en opvallend. (140mm – f/8)

Na de regenboog was het snel bekeken met de kleur en het licht in de lucht. De wind kwam opzetten en de duisternis begon te vallen, samen met een korte regenbui. Voor mijn gevoel had ik in ieder geval de foto’s die ik wilde hebben. Van de resterende foto’s die ik gemaakt heb is er slechts eentje die ik nog de moeite waard vind. Het is de wind die ik in beeld wilde brengen, of beter gezegd; de beweging van de heide door de wind.

Berk en heide. De onscherpte van de wind in de heide staat in contrast met de schijnbaar roerloze berk. (135mm f/2,8 - 1/10sec)

Berk en heide. De onscherpte van de wind in de heide staat in contrast met de schijnbaar roerloze berk. (135mm f/2,8 – 1/10sec)

De dag later stond ik voor dag en dauw weer op dezelfde plek. Ik wilde graag de heide in het ochtendlicht met een beetje mist, maar zo mocht het niet zijn. Zware regenwolken hingen over het land, met alleen aan de horizon een smalle strook wolkenloze lucht. Er mocht misschien geen mist hangen; zware bewolking kan met laagstaande zon in vuur en vlam komen te staan. En zo gebeurde het inderdaad: net voor zonsopkomst kleurde alles in een intens rood/oranje licht. Heel even maar, niet langer dan een minuut. Maar ik stond op mijn plek en kon twee foto’s maken die ik tevoren bedacht had.

Abstractie: heide in silhouet tegen een prachtige lucht. (130mm - f/8)

Abstractie: heide in silhouet tegen een prachtige lucht. (130mm – f/8)

Zonsopkomst, gekleurd dankzij met regen gevulde wolken. Een prachtig moment dat maar een enkele minuut duurt. (41mm - f/11 - drie belichtingen gecombineerd)

Zonsopkomst, rood gekleurd dankzij met regen gevulde wolken. Een prachtig moment dat maar een enkele minuut duurt. (41mm – f/11 – drie belichtingen gecombineerd)

Dit zijn de prachtige momenten waar we als fotograaf naar verlangen. Helaas groeide er op de plek waar ik stond erg veel gras tussen de heide. Prachtige uitgestrekte paarse velden zoals de eerder genoemde Posbank zijn er hier niet. Tegelijkertijd ben ik erg te spreken over de variatie in begroeiing, met op de voorgrond de opvallende paarse heide. Deze foto vergelijken met die uitgestrekte  heidevelden moeten we niet doen; ze hebben elk een totaal andere uitstraling. Dit is de Strabrechtse Heide zoals ik die ken: gras, heide, berken, vliegdennen en vooral plat, maar met een prachtige gekleurde zonsopkomst.

En na zonsopkomst? De dag is begonnen, het prachtige licht van de ochtend verandert in het harde licht van de dag. Maar de zon staat nog altijd relatief laag aan de hemel. Het geeft gelegenheid voor nog een paar detail foto’s in het tegenlicht. Dan is het spelen met de scherptediepte en de schitteringen en ringen van druppels in de achtergrond of voorgrond. Altijd leuk om te doen, en ook uitdagend. Helaas was de heide al te ver over het hoogtepunt heen waardoor het moeilijk werd om leuke vormen en composities te vinden. Maar niet getreurd: er is altijd nog volgend jaar.

heide in het ochtendlicht    Lichtschitteringen in de achtergrond


Gebruikt materiaal:
Canon EOS 5D mark III
EF 70-200L II
EF 24-70L II
TS-E 17mm
Lee landscape polariser,  soft- en hardgradient filters
Gitzo statief

One Thought on “Het laatste beetje heide

  1. Wat een leuke creatieve serie is het geworden Nando :)

Een (korte) reactie over wat je ervan vindt wordt op prijs gesteld :)

Post Navigation

%d bloggers like this: