nandoonline

Verslag: de verbrande natuur van Strabrecht

Ik was vandaag door mijn (oude) natuurfoto’s aan het snuffelen toen ik de foto’s van het verbrande gebied van Strabrecht weer eens onder ogen kreeg. De brand op de Strabrechtse Heide ontstond op 2 juli 2010. Vier dagen later was de brand pas volledig geblust. In totaal was er 150 hectare bos en heide verbrand.

Op 8 juli ben ik op Strabrecht gaan kijken. De grond was nog warm van het vuur, de aslaag centimeters dik. Alles was zwart geblakerd waardoor het leek alsof je in een buitenaards landschap rondwaarde. Dit was onwerkelijk, onvoorstelbaar.

Drie dagen nadat het laatste vuur gedoofd was.

 

In overleg met de boswachter hebben we niet lang in het gebied rondgelopen; het was tenslotte nog afgesloten voor publiek. Op 22 juli zijn we terug gegaan. De hitte zat nog steeds in de grond, je voelde het overal om je heen. De as stoof op bij elke stap en langzaam realiseerden we ons hoe groot de impact van deze brand op dit stukje natuur was. Op het eerste oog was nergens een teken van leven te bekennen, alsof dood en verderf het enige overgeblevene was. Maar toch, toen al, slechts enkele weken na het vuur, lagen de dennenappels opengebarsten op de aslaag, klaar om hun zaden te verspreiden.

Open dennenappels, als rode rozen in het zwarte landschap

In het troosteloze landschap waren nu al verborgen tekenen van terugkerend leven, van een dynamische natuur die de brand in haar voordeel gebruikte. Zoals de boswachter het vertelde: “het is een ramp, zeker in dit jaargetijde, maar de natuur komt er wel bovenop.” De eerste tekenen waren er al.

Omdat ik  volledig in beslag genomen werd door de exposities over de Groote Peel zijn we daarna lang niet meer op de Strabrechtse Heide geweest. Tot op een avond in januari 2012, ongeveer anderhalf jaar na de brand. En zelfs in hartje winter was te zien hoe de natuur opnieuw beslag ging leggen op die zwarte vlakte en de verkoolde bossen. Staatsbosbeheer had besloten om een deel van het gebied onaangeroerd te laten (andere delen werden gekapt om terug te geven aan de heide).

Pionier begroeiing in de verkoolde bossen

De dood maakt plaats voor nieuw leven

Die avond was magisch, met het licht van de laagstaande zon leek het groene landschap in een eigen licht te schijnen. Al het zwart van het omliggende landschap benadrukte dat alleen nog maar. Maar het was winter, en de lente met al het nieuw leven moest nog komen.

Overdags ben ik niet veel in het destijds verbrandde deel geweest. Alleen in de avonduren, als het licht lange schaduwen wierp en de dramatiek van de natuur op zijn best was. De laatste keer dat we in dat deel waren, was eind juni 2012; vrijwel exact twee jaar na de brand. En hoewel de verkoolde stammen van de dennen als pilaren in het gebied staan, vol met droevige herinneringen, leeft de natuur helemaal op. Overal groeien er planten en het dierenleven is volop aanwezig. Langzaam vervaagt de herinnering aan de brand die 150 hectare leek te verwoesten. Ik denk zelfs dat het gebied er aan het einde rijker van geworden is, zolang we er onszelf maar niet teveel mee bemoeien.

De laatste gemaakte foto’s zijn van het Wilgenroosje in bloei. Een groter contrast met de zwarte stammen kan ik me niet voorstellen. Nog enkele jaren en dan zijn de laatste tekenen van de brand verdwenen.

 

 

 

One Thought on “Verslag: de verbrande natuur van Strabrecht

  1. Willem. on 17/10/2012 at 12:16 pm said:

    Nando, die foto’s van het Wilgenroosje had ik nog niet gezien maar vooral die eerste is WOW !!!! Geweldige plaat !

Een (korte) reactie over wat je ervan vindt wordt op prijs gesteld :)

Post Navigation

%d bloggers like this: